Eckhart Tolle

Siz düşünceleriniz değilsiniz: Siz düşüncelerinizin gerisindeki Mutlak Bilinçsiniz . Düşünceler çoğu zaman negatif ve acı vericidir. Gelecekten beklentilerimiz vardır, gelecekten bazen korkarız. Şu anda bir şeylerden şikayet ederiz. Geçmişte yaptıklarımız bizi rahatsız eder. Tüm bu düşünceler egomuz tarafından üretilir fakat gerçek kimliğimiz egomuz değildir. Egonun ürettiği düşünceleri objektif bir şekilde gözlemleyip o düşünceler girdabına kapılmama çabası bizi ruhani hürriyete götüren ilk adımdır.

* Sadece şimdiki anın gerçekliği vardır.
* Şimdiki ana direnmeyin sadece kabul edin.
* Acılara bağımlı olmayın.

Gerçeği arama, sadece görüşlerine sıkı sıkıya tutunmaktan vazgeç. Bu ne demektir? Kendinizi zihinle tanımlamaktan vazgeçin demektir. Bunu yaptığınızda zihnin ötesinde kalan gerçek kimliğiniz zaten kendiliğinden ortaya çıkacaktır.

————

Ego biçimseldir, ilişkide bulunduğunuz kişilerle sizin aranızda şekilsel farklılıklar bulur ve eşit değilsinizdir der. Sadece varlık boyutundayken eşit olursunuz ve ancak kendi içinizdeki biçimi olmayan boyuta ulaştığınız zaman ilişkinizde gerçek sevgiden söz edebilirsiniz. İçinizdeki varlık bir diğerinin içindeki kendini tanır. Sevgi, kendinizi başka birinde görmektir. O zaman karşınızdaki kişinin “başkalığı” sadece insan boyutundaki bir illüzyon olarak kendini gösterir.

————

Egodan kurtulmak için gereken tek şey, onun farkında olmaktır, çünkü farkındalık ve ego bir arada olamaz. Farkındalık, şimdiki anın içinde gizli olan güçtür. Ancak şimdide var olabilirsiniz, geçmişte ya da yarında değil.

————

Ego, sahip olmayı Varlık ile birleştirme eğilimindedir. Sahibim, o zaman Varım. Ne kadar çok sahip isem o kadar çok Varım. Örneğin; benim yüzüğüm dediğinizde yüzüğünüzle Varlığınızı birleştiriyorsanız yüzüğünüzü bir şekilde kaybettiğinizde Varlığınız eksilmiş gibi hissedip üzülebilirsiniz. Siz yüzüğünüz değilsiniz. Eşyalara bağlanmaktan nasıl vazgeçebilirsiniz? Eşyalara bağlanmaktan vazgeçmek, ancak kendinizi onlarda aramayı bıraktığınız zaman mümkün olabilir, bu arada sadece eşyalara bağımlı olduğunuzu farkedin. Bunu farketmek, kendinizi onunla tanımlamanın ötesine geçmeye başlamaktır. O zaman şunu hissedersiniz “Ben bağımlılığın farkında olan farkındalığın kendisiyim.”. İşte bu bilinç değişimin başlangıcıdır.

————

Yaşam sanatını özetleyen, bütün başarıların ve mutluluğun sırrını veren sadece üç kelime var: Yaşamla Bir Olun. İnsanın yaşamla bir olması, şimdiyle bir olmasıdır. O zaman aslında hayatı yaşamadığınızı, hayatın sizin sayenizde yaşadığını görürsünüz. Hayat dansçıdır ve siz de danssınız.

Varolmanın Gücü

AYDINLANMA NEDİR?

Bir dilenci otuz yıldır bir yol kenarında oturmaktadır. Bir gün onun önünden bir yabancı geçer. Dilenci eski şapkasını mekanik bir biçimde ona uzatarak, “Allah rızası için bir sadaka,” der. “Benim sana verecek hiçbir şeyim yok,” der yabancı. Sonra, “Sen neyin üzerinde oturuyorsun?” diye sorar. “Hiçbir şey,” diye yanıtlar dilenci. “Sadece eski bir sandık. Kendimi bildim bileli onun üzerinde oturuyorum.” “Onun içine hiç bakmadın mı?” diye sorar yabancı. “Hayır,” der dilenci. “Niye bakayım ki, onun içinde hiçbir şey yok.” “Sen yine de bir bak,” diye ısrar eder yabancı. Dilenci yerinden kalkar ve biraz uğraştıktan sonra sandığın kapağını açmayı başarır. Ve o, şaşkınlık ve sevinç içinde sandığın altınla dolu olduğunu görür.
Ben size verecek bir şeyi olmayan ve size içinize bakmanızı söyleyen o yabancıyım. Bu meselde olduğu gibi herhangi bir sandığın içine değil, çok daha yakın bir yere, kendi içinize bakmanızı söyleyen biri…

“Ama ben dilenci değilim ki,” dediğinizi işitir gibiyim.
Gerçek serveti, yani Var’lığın ışık saçan sevincini ve ona eşlik eden derin, sarsılmaz huzuru bulamamış olanlar, büyük bir maddi servete sahip olsalar dahi, dilencidirler. Onlar haz ve doyum kırıntılarını, onaylanmayı, güvenliği ya da sevgiyi dışarıda aramaktadırlar, oysa onların içinde sadece bu şeyleri içeren değil, dünyanın sunabileceğinden sonsuz derecede daha büyük bir hazine vardır.

Aydınlanma sözcüğü insan üstü bir başarı fikrini çağrıştırır ve ego bunu böyle tutmayı sever; oysa aydınlanma sizin Var’lık ile bir’liği hissetmenizden, bu doğal halinizden başka bir şey değildir. O, ölçülemez ve yok edilemez bir şeyle, aslında siz olan, ama yine de sizden çok daha büyük bir şeyle birlik halidir. O ismin ve formun ötesinde bulunan gerçek doğanızı bulmaktır. Bu birliği hissedememe, kendinizden ve çevrenizdeki dünyadan ayrı olduğunuz illüzyonuna yol açar. O zaman siz kendinizi, bilinçli ya da bilinçsiz olarak, tecrit olmuş bir parça olarak algılarsınız. Bu durumda korkuya kapılırsınız ve içinizde ve dışınızda yaşadığınız çatışma normal haliniz haline gelir.

Ben Buda’nın aydınlanmayı basitçe “ıstırabın sonu” olarak tanımlayışını severim. Bunda insan-üstü bir şey yoktur, öyle değil mi? Kuşkusuz, bu eksik bir tanımlamadır. O bize sadece aydınlanmanın ne olmadığını söyler; yani ıstıraplı bir hal olmadığını. Ama artık ıstırap yoksa geriye ne kalmıştır? Buda bu konuda sessiz kalmıştır ve onun sessizliği bunu bizim bulmak zorunda olduğumuzu ima eder. Buda, olumsuz bir tanımlama kullanmıştır ki zihin onu inanacak bir şey haline, ya da insan-üstü bir başarı haline, erişmemizin olanaksız olduğu bir hedef haline getiremesin. Onun bu basiretli yaklaşımına karşın, Budistler’in çoğu hala aydınlanmanın Buda için olduğuna, -en azından bu yaşamda- kendileri için olmadığına inanır.

Var’lık Nedir?

Var’lık doğuma ve ölüme tabî sayısız yaşam formunun ötesindeki sonsuz, ve daima-var olan Bir (Tek) Yaşamdır. Bununla birlikte, Var’lık sadece her formun ötesinde değil, aynı zamanda her formun derinliklerinde de bulunur, çünkü o her formun en içteki, görünmez ve yok edilemez özüdür. Bu onun sizin en derin benliğiniz, gerçek doğanız olduğu ve sizin ona ulaşabileceğiniz anlamına gelir. Onu zihninizle kavramaya calışmayın. Onu anlamaya çalışmayın. Siz onu ancak zihin sessizleştiğinde bilebilirsiniz. Siz orada mevcutken, dikkatiniz tam ve yoğun bir biçimde Şimdi’de bulunurken, Var’lığın farkındalığını yeniden kazanmak ve o “hissetme-idrakinde” kalabilmek aydınlanmadır.
Ben insan bilincinin çok derin bir değişim-dönüşümünden söz ediyorum; bu uzak gelecekteki bir olasılık değil, Şimdi gerçekleştirebileceğiniz bir Şeydir. Burada kendinizi zihnin esaretinden nasıl kurtarabileceğinizi, bu aydınlanmış bilinç haline nasıl girebileceğinizi ve onu günlük yaşamınızda nasıl sürdürebileceğinizi göreceksiniz.

Varlığınızın kutsal mevcudiyeti şimdi burada bulunmaktadır.0 uzak bir gelecekte değil, şimdi buradadır: 0 içimizde bulunan ve yaşam karmaşasının daima ötesinde olan bir yer, sözlerin ötesinde dingin bir dünya, karşıtı olmayan bir mutluluktur.

Şimdinin Gücü

İllüzyon Benlik

“Ben” kelimesi, nasıl kullanıldığına bağlı olarak, hem en büyük hatayı hem de en derin gerçeği içinde barındırır. Geleneksel kullanımıyla, dilde en sık kullanılan kelimelerden biri olmakla kalmaz (”benim”, “benimki”, “kendim” gibi ilgili kelimelerle birlikte), aynı zamanda da en büyük hatalardan biridir. Normal günlük kullanımında “ben”, önemli bir hatayı, kim olduğunuzla ilgili bir yanlış kanıyı, sahte bir kimlik duygusunu da beraberinde getirir. Bu egodur.
“Ben” dediğinizde genellikle sözünü ettiğiniz şey gerçek kimliğiniz değildir. İnanılmaz bir basitleştirmeyle, “ben” dediğiniz her seferinde gerçek kimliğinizin derinliğini, zeihninizdeki “ben” düşüncesiyle ve “ben”i tanımladığınız her şeyle karıştırırsınız. Peki “ben” kelimesini ve “benim”, “benimki”, “kendim” gibi ilgili kelimeleri kullandığınızda genel olarak sözünü ettiğiniz şey nedir?


Bir çocuk anne-babasının ağzından ismini duyduğunda, zaman içinde bu kelimeyle bir özdeşlik kazanır ve zihninde kimliğiyle ilgili bir düşünce biçimlenir. O aşamada, bazı çocuklar kendilerinden üçüncü şahısmış gibi söz ederler. “Johnny acıktı.” Çok geçmeden, büyülü “ben” kelimesini öğrenirler ve kendi kimlikleriyle özdeşleştirdikleri isimlerinin yerine bu kelimeyi geçirirler. Sonra başka düşünceler gelerek ilk “ben” düşüncelerini, bir şekilde “ben”in parçaları olan düşüncelerle birleştirmelidir. Bu, kendini nesnelerle tanımlamadır ama zaman içinde, nesnelere benlik duygusu katan bu kelimeler, gerçek kimliği ortadan kaldırır. “Benim” oyuncağım kırıldığında ya da kaybolduğunda, korkunç bir acı hissedilir. Bunun nedeni oyuncağın çok özel bir değere sahip olması değil – çocuk çok geçmeden oyuncağa olan ilgisini kaybedecek ve yerine başka oyuncakları geçirecektir – “benim” düşüncesidir. Oyuncak, çocuğun gelişmekte olan “ben” düşüncesiyle ya da diğer bir deyişle benlik duygusuyla özdeşleşmiştir.


Dolayısıyla, çocuk büyürken ilk “ben” düşüncesi, başka düşünceleri kendine çekmeye başlar: Kendini cinsiyetle, mülkiyetle, vücuduyla, milliyetiyle, ırkıyla, diniyle, mesleğiyle tanımlar. “Ben”in kendini tanımladığı diğer şeyler, bilgi ya da görüşler, sevilen ve sevilmeyenler üreten rollerledir; baba, anne, karı-koca vb gibi. Geçmişte başıma gelenler “bana” olanlardır ve bu anıların düşünceleri “ben” düşüncesiyle birleşerek “ben ve geçmişim” duygusunu yaratırlar. Bunlar, insanların kimlik duygularını aldıkları şeylerden sadece bazılarıdır. Sonuçta benlik duygusunun eklendiği ve rasgele bir arada tutulan düşüncelerden daha fazlası değildirler. Bu zihinsel yapı, normalde “ben” derken kastettiğiniz şeydir. Daha açık söylemek gerekirse: “Ben” dediğinizde çoğu zaman konuşan siz değilsinizdir; o zihinsel yapının, ego-benliğin bazı yönleridir. Uyanışı gerçekleştirdiğinizde, yine zaman zaman “ben” kelimesini kullanacaksınız ama bunu benliğinizin çok daha derinlerinden hissederek yapacaksınız.

Egonun İçeriği ve Yapısı

Ego zihni tamamen geçmişle şartlanır: Şartlanması iki bölümlüdür: İçeriği ve yapısı.


Oyuncağı kırıldığı ya da kaybolduğu için derin acı duyarak ağlayan bir çocuğun durumunda, oyuncak içeriktir. Yerini başka bir oyuncak ya da başka bir nesne alabilir. Kendinizi birlikte tanımladığınız içerik, çevreniz büyürken yaşadıklarınız ve parçası olduğunuz kültürle şartlanır. Çocuk zengin ya da yoksul olsun, oyuncak hayvan biçiminde oyulmuş bir tahta parçası ya da karmaşık özelliklere sahip elektronik bir alet olsun, kaybının neden olduğu acı değişmez. Böylesine büyük bir acının oluşmasının nedeni, “benim” kelimesinde gizlidir ve bu da yapısaldır. Kişinin kendi kimliğini bir eşyaya bağlamak yönündeki bilinçaltı eğilimi, ego zihnin yapısıdır.


Egonun kendini var ettiği en temel zihin yapılarından biri, kimlik tanımlamadır. İngilizce “identification” yani “kimlik tanımlama” ifadesi, Latince “aynı” anlamına gelen “idem” ve “yapmak” anlamına gelen “facere” kelimelerinden türemiştir. Dolayısıyla kendimi bir şeyle tanımladığımda, onu “aynı yaparım”. Neyle aynı? Kendimle aynı. Ona bir benlik duygusu veririm ve böylece benim “kimliğim”in bir parçası haline gelir. Kimlik tanımlamanın en basit hallerinden biri, eşyalarla tanımlamadır: Oyuncağım daha sonraları arabam, evim, giysilerim vb haline gelir. Kendimi nesnelerle tanımlamaya çalışırım ama asla başaramam ve sonunda kendim onların içinde kaybolurum. Bu, egonun kaçınılmaz yazgısıdır.

Doğaları gereği daha içe bakışlıdırlar ve onlara göre dışa doğru hareket asgaridir. Dışa açılmaktan çok eve dönmek isterler. Bir şeylere katılmak ya da dünyayı değiştirmek konusunda güçlü dürtüler hissetmezler. Eğer tutkuları varsa, genellikle kendilerine belli bir ölçüde bağımsızlık kazandıracak şeylerin ötesine geçmez. Bazıları bu dünyaya uymakta zorlanabilir. Bazıları ise kendilerini koruyabilecek bir şey bulacak kadar şanslıdırlar; örneğin kendilerine düzenli gelir sağlayan bir iş ya da kendilerine ait küçük bir iş gibi.

Bazıları ruhsal bir topluma katılmaya ya da manastıra kapanmaya bile karar verebilir. Bazıları toplum dışına itilir ve uç noktalarda yaşarlar. Bazıları bu dünyada yaşamayı fazlasıyla acı verici bulup uyuşturuculara sığınır. Diğerleri ise zaman içinde şifacı ya da ruhsal öğretmen olurlar.

Eski çağlarda onlara muhtemelen münzevi ya da bilge denirdi. Günümüzde görünüşe bakılırsa onlar için bir yer yoktur. Ama yeni dünyada rolleri, yaratıcılar, yapıcılar ve reformcular kadar önemlidir.

Fonksiyonları; yeni bilincin bu gezegende sağlamlaşmasını sağlamaktır. Ben onlara frekans tutucular diyorum. Onlar günlük hayatlarındaki eylemlerle bilinç yaratmak için buradadırlar ve sadece burada var olmaları bile yeterlidir.

Bu şekilde, görünüşte önemsiz olsalar bile aslında çok önemli bir görev sürdürürler. Onların işi, yaptıkları her şeyde anda kalmayı başararak bu dünyaya dinginliği getirmektir. Yaptıkları şeyde bilinç ve dolayısı ile kalite vardır; en küçük işlerinde bile.

Her insan, kollektif insan bilincinin bir parçası olduğundan, yaşamlarının yüzeyinde görünenden çok daha derin bir şekilde dünyayı etkilerler.

GEÇMİŞİ BERABERİNDE TAŞIMAK

İnsan zihninin geçmişi bırakmak konusundaki beceriksizliği yada
isteksizliği,Tanzan ve Ekido adında, şiddetli yağmurlardan sonra oldukça çamurlu hale gelmiş olan toprak kır yolunda yürüyen iki Zen rahibinin
hikayesinde güzel bir şekilde örneklenmektedir.
Bir köyün yakınından geçerlerken,yolun karşı tarafına geçmeye çalışan
genç bir kadın görürler.Çamur çok derin olduğu için,kadın üzerindeki
ipek kimonoyu berbat etmeden karşı tarafa geçemeyecektir.
Tanzan hiç tereddüt kadını kucağına alıp yolun karşı tarafına geçirir.
Sonrasında rahipler sesizce yollarına devam ederler.Beş saat sonra,
yaşadıkları tapınağa yaklaşırlarken,Ekido daha fazla kendini tutamayarak
Tanzan’a döner.”Neden o kızı yolun karşı tarafına geçirdin?” diye
sorar.”Biz rahiplerin bu tür şeyler yapmaması gerekir.”
“Ben kızı saatler önce bırakmıştım”der Tanzan
“Sen hala taşıyormusun?”
Şimdi birinin sürekli Ekido gibi hoşa gitmeyen olay ve durumları
zihinde taşıyarak ve düşünce üstüne düşünce biriktirerek yaşadığını düşünürseniz,gezegendeki insanların çoğunun nasıl yaşadığı ile ilgili fikir edinmiş olursunuz.
Zihinlerinde taşıdıkları yükün ağırlığına bakarmısınız?

HANGİSİNİ İSTERSİNİZ;

BARIŞ MI YOKSA DRAM MI?


Barış istersiniz.Barış istemeyen hiç kimse yoktur.
Ama içinizde dramı isteyen bir şey vardır.
Onu şu anda hissedemeyebilitsiniz.İçinizdeki
tepkiyi tetikleyen bir durumu ya da bir olayı beklersiniz:Biri-
nin sizi o ya da bu nedenden suçlaması,size saygı duymaması
bölgenize izinsiz girmesi,bir şeyleri yapma tarzınız sorgulaması,
para hakkında tartışması gibi…
O zaman içinizden yükselen ve belki düşmanlik ya da öfke kılığına
bürünmüş korkuyu,o güçlü enerji akışını hissedebiliyormusunuz?
Kendi sesinizin sert çıktığını,bağırıp çağırdığınızı duya biliyormusunuz?
Zihninizin pozisyonunu, savunmak,suçlamak,saldırmak,haklı çıkarmak için
yarıştığını hissede biliyormusunuz?
Diğer bir deyişle,bilinçsizlik anında uyana biliyormusunuz?
İçinizde savaşta olan tehdit edildiğini hisseden ve ne olursa olsun
hayatta kalmaya,bu tiyatro oyununda zafer kazanan karakter olarak
kimliğini korumaya çalışan bir şeyin varlığını hissede biliyormusunuz?
Huzurlu olmaktansa haklı olmayı tercih eden bir şeyin varlığını
algılaya biliyormusunuz?
Ego savaşta olduğunda,hayatta kalmak için savaşmanın bir illüzyondan ibaret olduğunu sakın unutmayın.
Farkındalık,şimdiki anın içinde gizli olan güçtür.
Ona aynı zamanda varlık adını vermemizin nedeni budur.
İnsan varlığının nihai amacı ya da diğer bir deyişle sizin var oluş amacınız o gücü bu dünyaya getirmektir.
Sadece varlık sizi egodan kurtarabilir ve ancak ŞİMDİ’de var olabilirsiniz;geçmişte yada yarında değil.
Sadece varlık içinizdeki geçmişi silerek sizi bilinç durumuna taşıya bilir.

ZİHİNDEKİ SES

Bunun ilk farkındalığını,Londra Üniversitesi’indeki birinci yılımda yaşadım. Haftada iki kez sabah saat dokuz civarındaki metroya binerek üniversite kütüphanesine giderdim. Bir defasında otuzlu yaşlarının başlarında bir kadın karşıma oturdu. Onu daha önce birkaç kez aynı trende görmüştüm.Zaten görmemek de mümkün değildi. Tren dolu olmasına rağmen,kadının iki tarafındaki koltıklar boştu ve yüksek öfkeli bir sesle hiç durmadan kendi kendine konuşuyordu. Kendini düşüncelerine öylesine kaptırmıştı ki etrafındaki insanların farkında olmadığı belliydi. Başını hafif sola ve aşağı doğru eğmişti;sanki yanındaki boş koltukta oturan biriyle konuşuyor gibiydi. Tam olarak içeriğini hatırlamıyorum ama monoloğ şuna benzer bir şekilde devam ediyordu:”Ve bana dedik ki ben de ona yalancısın dedim, beni böyle bir şeyle nasıl suçlarsın…hep benden yararlandın,beni kullandın, ben sana güvendim,sen bana ihanet ettin…” Sesinde haksızlığa uğramış birinin öfkesi vardı ve sanki kendini savunmazsa aşağılandığını hissedecekti. Tren Tottenham Court Road İstasyonu’na yaklaşırken,kadın ayağa kalktı ve hala konuşmaya devam ederek kapıya doğru yürüdü.

Ben de aynı istasyonda inecektim;bu yüzden arkasında duruyordum. Merdivenlerden çıkıp caddeye ulaştığımızda,Bedford Meydanı’na doğru yürümeye başladı.Hala hayali sohbetine devam ediyordu ve karşısındakini-her kimse- suçlayıp duruyordu.Çok merak ettim ve benim de gittiği yönde yürüdüğü sürece izlemeye karar verdim.Hayali sohbetine kendisini fazlasıyla kaptırmış olmasına rağmen,nereye gittiğini biliyor gibiydi.Çok geçmeden,1930′lardan kalma senato Binası’nın önüne geldik;yani üniversitenin merkez yönetim ve kütüphane binasına.Çok şaşırmıştım.Aynı yere gidiyor olabilirmiydik?Evet kesinlikle oraya gidiyordu.Acaba öğretmen,öğrenci ofis elemanı ya da kütüphaneci filan mıydı?Belki de bir psikoloji araştırması üzerinde  çalışıyordu? Cevabı bilmem mümkün değildi.Yirmi adım arkasından yürüyordum ve ben binaya girdiğimde, asansörlerden birinde gözden kaybolmuştu bile.
Az önce tanık olduğum şey karşısında çok şaşırmıştım.Yirmi beş yaşında yetişkin bir birinci sınıf öğrencisi olarak,kendimi entelektüel biri olarak görüyordum ve insan varlığıyla ilgili tüm ikilemlerin cevaplarının zeka sayesinde,diğer bir deyişle,düşünerek bulunabilineceğine inanıyordum.Ama farkındalık olmadan düşünmenin insan varlığının en önemli ikilemi olduğunu henüz bilmiyordum.

Profesörlere,bütün cevapları bilen bilgeler,üniversite ise bilgi tapınağı gözüyle bakıyordum.Böylesine deli bir kişilik nasıl olurda bunun bir parçası olabilrdiki?Kütüphaneye girmeden önce erkekler tuvaletine uğradığımda,hala onu düşünüyordum.Ellerimi yıkarken kendi kendime şöyle dedim;Umarım sonum onun gibi olmaz.Yanımda duran adam bana bir bakış attı ve o sözleri sadece düşünmediğimi,sesli olarak söylediğimi anladığımda  afalladım. “Aman Tanrım,zaten onun gibiyim”, diye düşündüm. Benim zihnim de kadınınki kadar kendi düşüncelerine dalmış değilmiydi? Aramızda çok az fark vardı  aslında. Onun düşünce sisteminin altında yatan temel duygu,öfke gibi görünüyordu.Benim durumumda ise daha ziyade endişeydi.O yüksek sesle
düşünüyordu.Ben ise -çoğunlıkla-zihnimden düşünüyordum.Eğer o deliyse, herkes deli demekti;ben dahil.Farklılıklar sadece derecelerdeydi.
Bir an için,kendi zihnimden bir adım geri çekildim ve zihnime olduğu gibi,daha derin bir perspektiften baktım.O anda,düşünceden farkındalığa kısa bir geçiş yaptığımı hissettim.Hala erkekler tuvaletindeydim ama tek başımaydım ve aynada kendi yüzüme bakıyordum.

Zihnimden ayrıldığım o anda,yüksek sesle güldüm.Delice görünebilirdi ama aslında aklın gülüşüydü;Buda’nınki gibi dolu dolu bir gülüş. “Hayat zihnimin sandığı kadar ciddi bir şey değil” Sanki kahkaha bana böyle diyor gibiydi.Ama bu sadece anlık bir olaydı ve unutmam uzun sürmedi.Sonraki üç yılı endişeler ve depresyonla geçirecek,kendimi sadece zihnimle tanımlayacaktım.Farkındalık dönmeden önce,neredeyse intihar etmek üzereydim ve bu kez anlık bir şey değildi.Takıntılı düşüncelerden ve kendi yarattığım sahte “BEN”den kurtulmuştum.